Hayat sanki durgun bir suyun üzerine atılmış taş gibi... bazen basit, bazen de yüksekteyken düşmek kadar acı verici... söylemek istediğim çok şey var ama söylememem gerekenler çelişkileriyle kilitli... Belki de susmak en iyisi. Galip gelmek değilmiş zafer, bilerek kaybetmekmiş asıl yenilgi. Belki diye beklediklerimden çare umarken bi'çare olmakmış katlanılması en zor acılar ve hayat dediğin taşımakmış yerine koyarım dediklerimin boşluğuyla ağırlaşan kalbi... Ve şimdi; kelimelerim yemin edince susmaya cümlelerim hasret kaldı noktaya. Yarım bıraktıklarımı tamamlamak için çok geç, mürekkebi mutluluk yazan yeni bir sayfa gerek hayata...